Uroda i zdrowie - herbata-zielona

Herbata zielona

uroda-zdrowie.org


Pochodzi z Chin i jest tam niezwykle popularnym napojem. Legenda głosi, że przypadkiem odkrył ją cesarz Shennong w 2737 r. p.n.e. Monarcha odpoczywał w ogrodzie, przed nim zaś stał dzban z przegotowaną, ciepłą wodą. Wiatr poruszył liście nieodległego krzewu, który okazał się być krzewem herbacianym i do dzbanka wpadło kilka listków. Cesarz zakosztował płynu… Od tamtego czasu zwykł pijać zieloną herbatę, a ta stała się w Chinach napojem leczniczym. Z czasem zagościła tez na europejskich stołach, ale została wyparta przez czarną herbatę.

Krzew herbaciany ma zielone listki z gdzieniegdzie białymi pączkami. Herbatę uprawia się w ciepłym klimacie, na górzystych terenach (Chiny, Azja Wschodnia). Właściwa pielęgnacja krzewów umożliwia ich długoletnią wydajność (do ponad 20 lat). Zerwanych liści herbaty nie poddaje się fermentacji, ale suszy, dzięki czemu zachowuje ona wiele cennych składników oraz zyskuje wyjątkowe walory smakowe.

Znanymi gatunkami zielonej herbaty są: 

Herbata Longjing – (lung-dźing) o łagodnym aromacie, z dużą ilością witaminy C i aminokwasów, popularna w Chinach;

Sencha – lubiana szczególnie przez Japończyków i nieco mocniejsza od chińskich zielonych herbat;

Genmaicha  - również znana w Japonii, łączona z prażonym brązowym ryżem, co zmienia jej smak, skutecznie reguluje przemianę materii, wykorzystywana podczas posiłków;

Gunpowder – powszechna w Chinach, o mocno zwiniętych listkach;

Obecnie na rynku istnieje wiele rodzajów herbat o różnym smaku: herbata zielona z opuncją figową, z maliną, z rumiankiem i inne. Smakosze mają duży wybór i zapewne znajdą coś dla siebie.

Zielonej herbaty nie należy zalewać wrzątkiem, ale wodą o temperaturze 60 – 80 stopni Celsjusza, czyli po upływie ok. 10 – 12 minut od momentu zagotowania (wrzenia). By przygotować filiżankę zielonkawo-słomkowego napoju wystarczy jedna łyżeczka suszu. Najlepiej stosować herbaty liściaste, niemodyfikowane. Herbaty granulowane i w saszetkach poddawane są obróbce, przez co tracą na wartości i nie zachowują pełni smaku.

W tradycji chińskiej używa się specjalnych naczyń do zaparzania (czajniczków), a herbatę serwuje się w kamionkowych czarkach. Podobnie jest w Europie – napój parzy się w niewielkich imbrykach, a podaje w filiżankach. Niekiedy przystawką do herbaty jest jakiś smakołyk. Entuzjaści oryginalnego smaku nie zalecają dodawania do napoju cukru, miodu lub plasterków cytryny, ale wszystko zależy od gustu. Zieloną herbatę powinno się parzyć około trzech minut, by nie nabrała gorzkiego posmaku, niektórzy nawet sugerują wylanie płynu z pierwszego parzenia, a picie dopiero po kolejnym zalaniu wodą.

Ponadto te same liście mogą być stosowane kilkakrotnie (do trzech razy). Aromat herbaty  
i smak stają się wtedy łagodniejsze. Jeżeli dodamy zbyt dużą ilość suszu, napój będzie gorzki.

Zielona herbata ze względu na obecność pewnych substancji, bogactwo pierwiastków  
i minerałów może wpływać na nasze zdrowie, urodę i samopoczucie.
W Chinach leczono nią dolegliwości trawienne, bóle głowy, zalecano przy problemach ze wzrokiem oraz stosowano jako środek pobudzający i zapobiegający chorobom. Tak też jest do dziś.

W swoim składzie zielona herbata zawiera między innymi witaminy: A. B, C, E, K oraz pierwiastki takie jak: wapń, fluor, żelazo, potas, cynk, miedź, mangan, niekiedy też specjalne aromaty. Dlatego jej lecznicze właściwości są tak rozpowszechnione. Japończycy wierzą w uzdrawiającą moc napoju, opierają się przy tym na specjalistycznych badaniach. Picie herbaty ma zapobiegać chorobom serca i miażdżycy, ponieważ zawarte w niej substancje (polifenole) skutecznie obniżają poziom cholesterolu. Dzięki umiarkowanej ilości kofeiny delikatnie pobudza, pozytywnie wpływa na koncentrację, jej działanie, w odróżnieniu od niemal natychmiastowego działania kawy, jest powolniejsze, łagodniejsze, za to dłużej się utrzymuje. Likwiduje zmęczenie i wpływa na procesy pamięci. Jest sojuszniczką zdrowego uśmiechu, ponieważ zawiera pewne ilości fluoru, korzystnie wpływa więc na zęby i nie pozostawia na nich ciemnego osadu (w przeciwieństwie do częstego smakowania czarnej herbaty), odświeża oddech, pomaga chronić dziąsła. Wspiera organizm w walce z infekcjami, przeziębieniem, wirusami – ze względu na kombinację witamin i obecność witaminy C. Reguluje przemianę materii, poprawia trawienie, obniża poziom cukru we krwi, korzystnie wpływa na sylwetkę. Niektórzy stosują zieloną herbatę jako element diety. Dzięki zawartości antyutleniaczy poprawia także urodę, opóźnia efekty starzenia, zapobiega cellulitowi. Używana jest do produkcji kosmetyków (kremy i szampony), kompresy z zielonej herbaty dodają oczom blasku. Jej regularne spożywanie zapobiegać ma nowotworom, ponieważ zawartość określonych składników (polifenoli) może obniżać poziom komórek rakowych oraz hamować proces tworzenia się takich komórek. Chińczycy, ze względu na wiele zalet zielonej herbaty, dostrzegli w niej środek na długowieczność, ale ów „cudowny” napój nie jest polecany osobom cierpiącym na bezsenność i wrażliwym na kofeinę. Może powodować zaburzenia snu oraz zbytnio pobudzać, co skutkuje drażliwością. Należy wówczas wypijać umiarkowaną ilość napoju. Nie zaleca się jej także tym, którzy mają problemy z żołądkiem np. chorobę wrzodową, ponieważ zielona herbata stymuluje produkcję soków żołądkowych. Wywarem nie można popijać leków – utrudnia to wchłanianie substancji zawartych w lekach. Kobiety planujące macierzyństwo oraz ciężarne powinny ograniczyć ilość wypijanej herbaty - jeden ze składników polifenoli hamujących produkcję komórek nowotworowych może negatywnie wpływać na formujący się układ nerwowy płodu.

Jeśli natomiast nie ma żadnych przeciwwskazań do picia zielonej herbaty, nie należy jej sobie odmawiać, bo to jakby rezygnować z uczty dla ducha i ciała.


Tematy: